De onrust in de wereld, het heeft effect op iedereen. Voor de een meer dan voor de ander uiteraard. Ook in de paardenwereld is deze onrust aanwezig. De verkoop van dekkingen lopen terug, ongeacht over welk land we het hebben. De algemene afzet is nog moeilijker geworden. Mensen zijn nog voorzichtiger met wat ze doen en waar ze hun geld aan uitgeven. Het algemene fundament van onze samenleving is zwakker geworden. Een zorgelijke situatie.
Als ik de blik wend naar de fokkerij van de afgelopen jaren, valt mij op dat dit zwakkere fundament wel heel letterlijk genomen kan worden. In een wereld waar kopers en klanten nog meer opletten, nog hogere eisen stellen, röntgeneisen de pan uit rijzen, lijkt de focus verloren te zijn gegaan op “het fundament”.
In vele onderzoeken komt naar voren dat sportpaarden die geblesseerd raken, ongeacht de discipline, zich blesseren in de “weke delen “, ofwel pezen, spieren en zachte weefsels. Het is bij lange na niet altijd die ene röntgenfoto die net niet helemaal is wat men wil, die de uiteindelijke verantwoordelijke is voor langdurige en soms carrière beëindigende blessures.
Toch valt mij het heel sterk op dat we in de selectie van met name de hengsten in de dressuurafdeling, zeer veel paarden zien die zeer week gekoot zijn. Dan heb ik het niet specifiek over lange of juiste korte koten, dat is nog een discussie apart, maar wel de weekheid van de koten in beweging.
Als je hengsten ziet in de selecties van de diverse stamboeken die op 3,5 jarige leeftijd in draf en/ of galop zo zwaar door de koten heen buigen dat de kogels “op de grond” liggen, lijkt mij dat toch een extreem zorgelijke ontwikkeling.
Ik snap heel goed dat de souplesse en buigzaamheid van de koten een bepaald gevoel van comfort geven aan de ruiter. Want deze plaatselijke souplesse geeft uiteraard een bepaalde veer met zich mee in beweging.
Maar moeten we dat willen met zijn allen ? Iedereen heeft de woorden welzijn, duurzaamheid en gezondheid op ieder moment op zijn lippen liggen, maar is een 3,5 jarige paard met zulke zwaar doorbuigende koten wel zo duurzaam op langere termijn?
Ik heb persoonlijk nog nooit een zeer week gekoot paard gezien die het lang volhoud in de sport. Je kan buigen wat je wilt, maar er komt altijd een breekpunt.
Hoe kan het dan zijn dat de commissies hier weinig naar lijken te kijken? Iedereen ziet een scheef voetje, een beenstand die net niet helemaal is zoals we het willen, maar een paard wat extreem doorbuigt in de koten is geen enkel probleem?
Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling en heb tot op heden nog niemand gesproken of gezien die hier aandacht aan geeft. Zeker tijdens de wereldwijde veranderingen en onrust, is het bouwen op een sterk fundament toch het eerste wat je zou moeten willen….
Copyright Haras Mansolein | Realisatie: Horsedesign.nl