Update Safira

Safira is nu precies 8 weken geleden bij ons op stal gekomen. Het is nu weer tijd voor een uitgebreide update over hoe het nu met haar gaat. Ze was bang voor alles, onzeker en haast niet aan te raken of benaderen. Dat is in het heel kort hoe ze bij ons aankwam. Er is inmiddels veel veranderd. Ze is open, onderzoekend en nieuwsgierig geworden, naar ons en naar de paarden toe.
Hoewel ze bij haar introductie nog erg aan Sienna gehecht was, is dat ook veranderd. Ze verlaat nu de zijde van Ullie geen seconde meer. Zoals je al eerder hebt kunnen lezen, was het eerste contact tussen haar en Ullie een prachtig schouwspel. Een duidelijk teken dat beide merries elkaar herkend moeten hebben en wellicht in dezelfde groep ( ze komen bij dezelfde fokker vandaan ) zijn opgegroeid.

Sinds kort staan de paarden op stal en ook Safira heeft een box gekregen in de grote paardenstal, naast haar vriendin Ullie en aan de andere zijde de dominante ruin Tagore. Dagelijk gaan zij in kleine groepjes naar buiten op de grote betonnen plaat, die is afgezet omdat het land te ongelijk opgevroren is. Alle dagen gaat Safira samen met Ullie en twee andere paarden de plaat op.
Haar houding, nieuwsgierigheid en respect naar de andere ” vreemde” paarden toe, was opmerkelijk en een prachtig gezicht. Nog nooit eerder hebben we een paard gehad dat zich zo ontzettend snel aangepast heeft. Zeker niet in de kudde, waar zeer dominante merries met een moeilijk verleden, ook naar andere paarden toe, toe behoren. Op een rustige en niet opdringerige manier, zeer dicht in de buurt van haar Ullie, gaat ze stapje voor stapje naar de andere paarden toe, om vervolgens in alle rust en met respect contact met ze te maken.
Een opvallend gevolg van haar aanpak was dat eigelijk alle paarden die zelfde houding aannamen en haar graag wilden ontmoeten. Zelfs de dominante Soraya en Olivia, twee merries die zeer hoog in rang staan, waren opvallend rustig en lieten de ontmoeting gelaten over zich heen komen. Zonder strijd of echte waarschuwingen, verwierf Safira zich een plek in de groep en accepteerde ze meteen dat ze laag in rang kwam te staan. Dit betekende echter niet dat ze met een boog om de andere merries heen ging. Die acepteerden haar aanwezigheid volledig.
Nu haar plek in de groep verzekerd was, vond ik het een goed idee haar dagelijks zonder Ullie naar buiten te doen. Gewoon op eigen benen, en dat is makkelijk en goed gegaan. Ze is nu zelfverzekerd in haar positie en hoeft niet langer aan een ander te kleven.

Mijn contact met Safira is goed. Ik heb al veel vertrouwen gewonnen, zonder dat ik daar heel erg mijn best voor heb hoeven doen. Ik laat haar in haar waarde, dring me niet aan haar op en laat haar steeds weer uit zichzelf naar mij toe komen. Iets wat Madame graag doet, want ze is nieuwsgieriger dan ze groot is! Met deze houding voelt zij zich ook content, want steeds vaker mag ik ”gekke” dingen met haar doen. Zonder dat ik er druk op leg, vraag ik dingen van haar zoals het optillen van een been, het aaien over haar voorhoofd en wang en zelfs het delicate en intieme aaien van haar neusje waar ze nog steeds niet over uit is of ze dat nou wel of niet wil. Telkens keert ze haar hoofd dan af. Als ik dan vervolgens mijn hand laat zakken, duwt ze snel haar neus weer tegen mijn hand. Tja, wat wil je nou …. ? Dat weet ze zelf ook nog niet zo goed, blijkbaar!
Over het aanraken van haar hals, borst en romp is ze wel uit. Ze geniet zichtbaar van de aanraking. Op een dag stapte ik de stal in met een borstel, en besloot gewoon te beginnen, zonder halster of wat dan ook. Ze was er een beetje beduusd van, maar kwam er al gauw achter, dat dit eigelijk nog niet zo verkeerd was, en bleef rustig staan. Ook het borstelen van haar achterbenen tot aan haar spronggewrichten vond ze goed. Meer vroeg ik niet van haar.

De dag hierna was er een testdag aangebroken. Hoewel ze het aandoen van een halster, dat over haar oren heen moet nog steeds weigerde, probeerde ik het zo nu en dan wel. De ene keer gaat het goed en de andere keer werkt ze niet mee. Het was vandaag zo’n dag. Het omdoen van het halster over haar oren ging goed in de stal, maar buiten op de plaat, toen ik haar wilde binnen zetten, niet.
Zodra ik het halster over haar neus deed om het vervolgens naar boven over haar hoofd te trekken, zette ze een vlugge stap achteruit waardoor ik haar kwijt was. Goed, dan maar op haar manier. Eerst zette ik de andere paarden binnen, zodat zij als laatste overbleef. Daar was ze het niet mee eens, maar ze wist ook direct dat ik haar enige kans was om zich weer bij de andere paarden te voegen, dus ze deed niet al te moeilijk.
Ze liet er geen gras over groeien en stapte gelijk op me af. Prima, dacht ik, kom maar met je neusje in het halster. Met enige twijfel duwde ze haar neus erin, maar aan haar houding was af te lezen dat ze uiterst op haar qui-vive voor mij en het halster was. Zonder verder te gaan, besloot ik het weer af te doen en iets geheel anders te gaan doen. Ik draaide me om en liep een paar passen van haar weg. Enigszins gespannen en een tikje onzeker besloot ze me te volgen. Ik draaide me weer om en begon haar over haar hals en borst te aaien. Weer deed ze een pasje achteruit waarna ik meteen bij haar wegliep. Trouw volgde ze me weer. Ik tilde het halster op, om het over haar hals te leggen, maar naar haar mening tilde ik mijn arm te hoog op en dus besloot ze weer weg te lopen. Ik volgde haar en richtte me op haar achterhand om haar zo bij mij weg te drijven. In een rustig tempo draafde ze rondjes om mij heen, een oor en een groot glanzend oog op mij gericht. Ik stopte met mijn beweging naar haar achterhand, en draaide mijn schouder van haar weg, waarop ze direct op de rem ging en naar me toe kwam. Ik tilde vervolgens mijn hand op, om haar over haar voorhoofd te aaien, schichtig trok ze haar hoofd weg en knipperde ze met haar ogen. Direct gevolgd door het terugdraaien van haar hoofd, sloot ze haar ogen en legde ze haar voorhoofd tegen mijn rechtopstaande hand aan. Ik beloonde haar door haar te aaien, waar ze van genoot. Ik keerde me om en liep een paar passen bij haar weg. Met het hoofd laag, een teken van vertrouwen en rust, volgde ze me en voelde ik haar warme adem tegen mijn koude handen aan. Wederom draaide ik me naar haar om, en legde ik mijn armen om haar hals. Enigszins geschrokken deed ze een stapje terug; ik liep met haar mee en bleef haar hals omarmen, waarna ze haar hals en hoofd ontspannen liet zakken en voelbaar genoot. Daarna kon ik probleemloos het halster achter haar oren langs, om doen. Ze had nu al heel veel vertrouwen gegeven, meer hoefde niet voor vandaag; morgen is er weer een dag tenslotte.