Paarden met een ‘ik’

Veel paarden vertonen tekenen van een (naderende) ‘ik’, maar er zijn er nog niet zo veel waar die ontwikkeling ver gevorderd is. Allerlei symptomen kunnen er op wijzen, maar het is bij de paarden-‘ik’ net als bij de ‘nieuwetijdskinderen’, of kinderen met ADHD, er zijn geen eenvoudige lichamelijke kenmerken voor aan te wijzen. Bepaalde symptomen bij het paard kunnen ook op iets anders wijzen dan een ikontwikkeling, die kunnen ook driftmatige of instinctieve achtergronden hebben. Zo is het zich van de mens afwenden door het paard één van de aanwijzingen dat er sprake is van een ‘ik’, maar dat kan even zo goed deel uitmaken van natuurlijk paardengedrag, bv. in de strijd om de rangorde. Het kan ook het gevolg zijn van angst als het gevolg van eerdere, slechte ervaringen van het dier. Er staan ons dus slechts vage aanwijzingen ten dienste bij het beoordelen of paardengedrag er op wijst dat er sprake is van een (aanstaande) ‘ik’, of dat er
iets anders met het dier aan de hand is. Maar de volgende elementen in het paardengedrag kunnen, vooral als er meerdere verschijnselen gelijktijdig aanwezig zijn, een goede aanwijzing vormen.

– Het paard is ongelukkig. Zonder lichamelijke oorzaak ‘wil’ het niet meer. Dat kan zelfs zo ver gaan dat het weigert te eten. Hij reageert flauw en trekt zich terug. Ook met andere paarden gaat het gedrag moeizaam.
– Het paard is agressief en onberekenbaar. Het reageert op alles van de mens overdreven. Het heeft buien, soms wil hij graag werken, andere keren is hij niet vooruit te branden.
– Het paard is overdreven eenkennig (terwijl het wel de kans heeft met meerdere mensen en/of paarden contact te hebben.)
– Het vertoont overdreven spiegelgedrag t.o.v. de menselijke partner, het neemt zelfs kwalen van de mens over.
– Vóór het paard bij de huidige menspartner kwam, had het al een hele geschiedenis achter de rug van blessures en strijd.
– Het paard is door een reeks onwaarschijnlijke ‘toevalligheden’ bij de huidige partner terechtgekomen. Het lijkt wel alsof de keuze
voor deze partner van het paard is uitgegaan.
– In tegenstelling tot vroegere situaties rond het paard, is het nu, bij de huidige partner, stralend en gelukkig, het is als het ware een ander paard geworden.
– Het maakt duidelijk keuzes wat betreft relaties met anderen (paarden of mensen), en is uit zijn doen als die ander er niet is.
– Het toont verdriet of zelfs verschijnselen van rouw bij verlies van een mens, groepsgenoot of veulen, maar kan ook vreugde en
blijdschap laten zien.
– Hij is uiterst gewillig voor degene die hij zelf uitkiest, maar geeft dan ‘problemen’ door het niet begrijpen van die mens.
– Het is een paard wat je het gevoel geeft dat je hem alles moet uitleggen voordat hij het wil begrijpen.
– Het paard vertoont ‘menselijke’ trekjes zoals trots, kinderachtigheid (lange tenen), is snel beledigd, kan duidelijk nee tegen je zeggen, zich van je afwenden of wil juist graag spelen.
– Het paard houdt er duidelijk rekening mee dat de mens geen paard is, hij is voorzichtig en past zijn gedrag aan.
– Het houdt andere paarden op een jaloerse manier bij ‘zijn’ mens weg.

Al deze gedragingen kunnen op een ‘ik’ wijzen bij het paard, maar kunnen ook andere, instinctieve, achtergronden hebben. Als het paard meerdere van bovenstaande beelden vertoont, dan is het toch wel waarschijnlijk dat er zich een ‘ik’ aan het ontwikkelen is, of zelfs al volop aanwezig is. Nu is het voor het klassieke, ‘gewone’ paard helemaal niet erg om behandeld te worden als een paard met een ‘ik’. Andersom kan je echter verzekerd zijn van problemen.
Het onderscheid tussen het instinctieve, driftmatige paardengedrag en het gedrag van ‘ik’ paarden is moeilijk. Eigenlijk hebben we maar één instrument waar we wat dit betreft op kunnen vertrouwen: intuïtie. En dat is meteen ook de grote uitdaging waar het paard ons nu voor plaatst. Het is door de huidige
ik-ontwikkeling bij paarden, dat de mens voor het eerst op grote schaal de kans krijgt contact te maken met niet-menselijke wezens die zelfbewustzijn hebben. Door het ontwikkelen van de intuïtie, en daardoor van onze helderziende vermogens, zullen we in staat zijn deze uitdaging aan te gaan en werkelijk contact te maken met het zelfbewuste paard.

Tot zover over wat er nu bij heel veel paarden aan het gebeuren is. Dat is ongelooflijk boeiend maar in de dagelijkse omgang wordt het er niet makkelijker door. Er zijn nu heel veel ‘paardenproblemen’ die er vroeger niet waren. Maar, juist bij deze ongrijpbare en vage moeilijkheden, passen bij uitstek zulke vage en ongrijpbare oplossingen als bloesemremedies en edelsteentherapie.
Het aardige van het werken hiermee, is dat er niet zoveel fout mee kan gaan (maar pas op!).
Vooral als we er van bewust zijn dat paarden totaal andere wezens als mensen zijn, en als we leren heel goed naar hun aard te kijken, kunnen we er zelfs wonderen mee verrichten. We hebben al menig ‘hopeloze’ situatie met paarden op eenvoudige en snelle manier kunnen oplossen. Met bloesemremedies en edelsteentherapie. En dat is nog lekker goedkoop ook.