Nutteloze jonge toppaarden?

Een gevoelig onderwerp, bekend bij wellicht ook onze mede-fokkers van goede wedstrijdpaarden. Hoe frustrerend is het voor een fokker als je een stal vol hebt staan met goede paarden, misschien een topper, een subtopper of gewoon een heel goed en fijn wedstrijdpaard en toch blijft hij staan, soms onbeleerd of alleen zadelmak gemaakt door omstandigheden. De tijd verstrijkt, er kan niet mee worden gewerkt of laten zien wat hij kan, want er is geen ruiter voorhanden die hem rijdt en uitbrengt. Je kunt hem dus niet onder de aandacht brengen of verkopen.

Zo blijft een jong paard van wie je goede verwachtingen hebt staan zonder die verwachtingen waar te kunnen maken. Doodzonde! Dan denk ik: is dit een probleem omdat ik niet wil of kan verkopen en toch blijf fokken? En/ of waarom zijn er geen mogelijkheden voor fokkers om hun paarden te laten rijden door een goede ruiter? Ja, die zijn er wel maar daarvoor moet je diep in de buidel tasten en die is van de gemiddelde fokker meestal bodemloos of zelf helemaal niet aanwezig!

Dus, wat dan? Zonde van de paarden en de moeite om een goed paard te fokken. De roep van alle kanten gaat over het vinden van goede paarden en er wordt ook volop gezocht, maar dat is in het segment van jonge paarden die al super gepresteerd hebben in de jonge-paarden competities, meestal in eigendom van een welvarend persoon of die enkele fokker die wel wat te besteden heeft. Dan wordt er gezegd dat er te weinig goede paarden in Nederland zijn of dat alle goede naar het buitenland vertrekken. Maar vergeten wordt hoeveel van die mogelijk heel goede paarden gewoon bij je buurman in de tuin staan, zonder dat iemand het weet omdat niemand ze naar behoren opleiden kan.

Ik vraag me af waarom alle investeringen van de kant van de fokker moeten komen. Waarom zijn er zo weinig tot geen mogelijkheden vanuit de ruiters bijv.
Stel nu dat er een mogelijkheid zou zijn je veelbelovende jonge paard bij een goede ruiter te zetten (dat hoeft niet gelijk een chique topruiter te zijn uit het hoge segment), die onder goede afspraken een paard een tijdje in opleiding neemt om eens te kijken wat het voor mogelijkheden heeft. Dan komt er wel wat om de hoek kijken, de ruiter moet het paard immers bij hem op stal hebben, het paard moet gevoerd en verzorgt dit kost tijd en dus geld, en ja de ruiter moet er ook mee aan het werk dus dat kost ook weer tijd en geld. Dus moet er betaald worden…… door de fokker.

Begrijpelijk aan de ene kant, iedereen heeft kosten en moet ook zijn boterham verdienen en daar is ook niets op tegen. Maar die fokker dan?
Die blijft over het algemeen zitten met torenhoge kosten en geen tot weinig winst. Hooguit een lintje en de eer als je er in slaagt na jarenlang investeren één paard uit je stal te zien presteren omdat die door de juiste ruiter, met de juiste klik, onder de juiste omstandigheden in the picture loopt.
Is dat een eerlijke verdeling? Lijkt me niet. Het grote geld gaat naar anderen, niet naar de vaak kleine fokker met zijn durf, moed en passie. Dan komt die fokker wel zijdelings in de belangstelling, waardoor je je andere fokprodukten makkelijker kunt verkopen, maar het kan ook vele jaren duren en tot die tijd moet je wel kunnen blijven draaien.

Waar kan de oplossing voor dit alles liggen? Misschien een samenwerkingsverband tussen fokker, ruiters/amazones en andere belanghebbenden? We bársten van de kwaliteit als Nederlandse (en Nederlandse in het buitenland werkende) fokkers.
Wij Nederlanders staan niet voor niets zo hoog op de wereldlijst van superpresterende paarden en hun ruiters!
Passie, durf, nieuwe wegen zoeken, dát zijn de sleutelwoorden voor nog meer prestatie! Was Totilas ook niet een heel gewoon paard, totdat hij
zijn ruiter vond? De stallen staan vol Totilassen en Okidoki’s, voor wie zoekt, voor wie durft…!

Dus: wat gaan we met zijn allen
hier aan doen?!

Larisse Stark-Engels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *