Deze maand wil ik eens over de huidige fokkerij hebben. Er vinden tegenwoordig veel veranderingen plaats in de fokkerij. Niet alleen zijn er steeds meer mensen die zich er mee bezig houden, er zijn ook veel meer paarden dan een paar jaar geleden. Maar niet alleen dat, ook de vraag en het aanbod zijn sterk veranderd.
Vroeger was een ‘goed paard’ gewoon een goed paard, maar tegenwoordig hebben we te maken met modetrends zoals kleur en ‘het papier’. Dat vind ik jammer, want de kwaliteit van een paard veranderd er niet door of het nu zwart is of een vos. De beweging en het
exterieur veranderen niet door deze uiterlijkheden.
Toch is het met name in de dressuurwereld een belangrijk aspect dat een steeds grotere rol speelt. Het papier achter het paard wordt steeds belangrijker gevonden. En daarbij gaat het er niet alleen meer om hoe bekend de hengsten zijn die in de afstamming te vinden zijn. Ook de moederlijn wordt steeds belangrijker gevonden.
Als je in de toekomst verder wilt fokken zijn de hengst en de merrie natuurlijk van belang, maar wat heeft de doorsnee ruiter/ amazone daar mee te maken? Helemaal niets, het is een beetje zoals met alle bekende grote merken, die zijn niet perse beter dan onbekendere merken. Ik vind het jammer dat veel mensen zich hierdoor zo laten leiden.
Want uiteindelijk is het toch het paard zelf waar we de proef mee rijden en niet met de papieren die erachter zitten.
Er is een toenemende vraag naar paarden met meer bloed. Maar het gros van de fokkers is daar huiverig voor. Waarom?
Ik denk dat het te maken heeft met onbekendheid en het ontbreken van grote commerciële namen en moederlijnen. Waar men dan niet op let, of men weet het gewoon niet, is het feit dat in de volbloed fokkerij er net zo goed moederlijnen zijn, alleen heten ze daar anders en zijn ze niet zo bekend in de spring‐ en dressuur wereld.
Toch, als je eens op een verloren middagje enkele uren uittrekt om op onderzoek te gaan, kom je interessante dingen tegen. Neem eens de tijd om zo’n volbloedlijn uit te pluizen en de link te leggen naar de hedendaagse fokkerij. Dat heb ik ook gedaan met de TB‐5 TB‐12 en de TB‐13 volbloed merrielijnen.
Het was opzienbarend om te zien hoeveel prestatiepaarden er nu in alle disciplines zijn, die een of meerdere van deze lijnen voeren. Zowel verder terug in de bloedlijn, maar ook vooraan. Het is naar mijn idee dan ook de moeite waard om dit terug naar voren te halen in de afstamming van onze paarden.
Het verschil met onze merrielijnen van spring en dressuurpaarden met die van de volbloeds is eenvoudig: het is alleen de bekendheid bij het grote publiek.
Het hebben van een fokmerrie met een goede bloedlijn kan veel beteken voor de fokkerij.
Dat is natuurlijk gewoon zo. Niet alleen wat betreft vooruitgang in kwaliteit, maar ook commercieel gezien als je het veulen ervan wilt verkopen.
Aan de andere kant: hoeveel goed presterende paarden komen er niet uit een moederlijn‐loze familie? Nou dat kan ik je wel vertellen: dat
zijn er heel erg veel…
Juist door eigen ‘wijs’ te zijn in de fokkerij kan je tot magische resultaten komen! Het enige wat je nodig hebt is een beetje durf…
Larisse Engels.
Copyright Haras Mansolein | Realisatie: Horsedesign.nl