De eerste maand van het nieuwe jaar is alweer voorbij, een rustige maand met slechts enkele bezoekers en korte dagen die gevuld waren met het verzorgen van de paarden.
Door de vele regen stromen er nieuwe beekjes over het land en de vijver loopt over ; het bospad naar de heuvelweide is veranderd in een kleine, woeste bergbeek. Overal gorgelt en borrelt het water. Als we een groepje jonge paarden buiten brengen blijft de laars van Larisse vastzitten in de zuigende klei, haar voet schiet er uit, ze verliest haar evenwicht en valt in de blubber. We hebben er veel plezier om, ik ben blij dat het nu eens een ander overkomt… De jonge hengsten blijven keurig wachten tot ze overeind is geglibbert en de halsters afdoet, dan gaan ze ervandoor met veel lawaai. Ze zijn voorzichtig want ze zakken tot over de vetlokken in de klei, maar dat belet ze niet om tegen elkaar op te steigeren, rond te draaien en achter elkaar aan te galopperen. Na een paar uur, als ze weer naar stal gaan, zitten ze van kop tot staart onder de natte leem. Het is een hele klus om dat er af te borstelen, veel valt er vanzelf af als het droogt maar er blijven ook hele plakkaten achter op de rug, benen en manen. Een stalhulp zou zeer welkom zijn….
De oudere paarden en drachtige merries maken zich niet druk, die blijven staan op de plek waar ze zijn losgelaten alsof ze wortelschieten. Ze wachten geduldig tot hun stal is uitgemest en ze weer naar binnen mogen.
We verlangen allemaal naar het voorjaar, en als het niet zo nat was zou je denken dat het al zover was. Zodra de zon tussen de wolken doorkomt, is het ook meteen warm. In Nederland heb ik nog nooit in de zon gezeten in januari, dan was er altijd wel een koude wind; hier kan je huid al kleuren… Door de zachte winter lopen veel knoppen aan struiken en bomen uit en ook de vogels denken dat het voorjaar is. De rode wouwen, die normaal wat zuidelijker overwinteren, cirkelen in paartjes boven de boerderij en de zangvogels laten zich duidelijk horen. Aan eten is geen gebrek want vliegen en mugjes zijn er door de hoge temperatuur genoeg. Wat dat aangaat is het beter dat we een flinke vorstperiode krijgen. Onze franse vriend Dédé verteld dat het voor het gras niet goed is als het niet flink bevroren is geweest, het zal rood worden en in het voorjaar minder willen groeien, de kracht is er dan uit. Ook gras heeft dus zŽn winterrust nodig. Omdat het land zo nat is, kunnen we de stalmest niet uitrijden; de mesthoop groeit en groeit, als het niet gaat vriezen zullen we de mest elders moeten opslaan tot de volgende winter.
De maand januari bracht ook verdriet; de merrie Attentia, 8 maanden drachtig, aborteerde een tweeling. Al is ze twee keer gescand, de veearts heeft niet kunnen zien dat er twee eitjes waren, ze moeten achter elkaar hebben gelegen. Het is een teleurstelling, we hadden hoge verwachtingen van de combinatie met Tangelo v.d. Zuuthoeve. Toch is het goed dat de natuur heeft ingegrepen, anders had het ook de merrie het leven kunnen kosten. Attentia heeft er vrede mee, ze weet dat het zo goed is en is rustig en gezond. Van het voorjaar zal ze opnieuw met Tangelo geinsemineerd worden.
Tot zover dit maandverslag.
Nu ik dit schrijf is het al weer half februari, onze belevenissen van deze maand lees je in een volgende aflevering.
Met vriendelijke groet van Renée, Siko en Larisse.
Copyright Haras Mansolein | Realisatie: Horsedesign.nl